IMTBL - ROZDZIAŁ 37

                                                                           37.

Obudziłam się niechętnie. Strasznie bolała mnie głowa, więc gdy otworzyłam oczy to czułam, że pokonałam swoje największe słabości.

Nie wiedziałam gdzie jestem - z początku. Wokół wszystko było białe, i było straszni dużo kroplówek.

Byłam pewna - Znajdowałam się w szpitalu.

Obok mojego łóżka spał sobie na siedząco Harry. Wyglądał uroczo.

Chciałam zrobić mu zdjęcie lecz nie miałam przy sobie telefonu.

Po 10 min. Hazza się obudził a gdy mnie zobaczył zbladł. Dosyć szybko wstał z krzesła i odszedł w stronę drzwi patrząc na mnie cały czas.

- Gdzie jestem i dlaczego ? - spytałam patrząc na niego jak na wariata.

Wyszedł i zamknął drzwi. Po chwili wszedł i znów wyszedł. 

Dziwne. - pomyślałam, ale po chwili usłyszałam jego krzyki

- OBUDZIŁA SIĘ! LUDZIE! PAULA SIĘ OBUDZIŁA!!! 

W tym momencie moi chłopcy wparowali do mnie. Zaczęli mnie przytulać ze łzami w oczach.  Harry chodził po pokoju tam i spowrotem z twarzą w dłoniach.

- Jak miło. Fajnie że się stęskniliście - powiedziałam z uśmiechem

Po chwili na salę wszedł lekarz z tatą.

- Córeczko - powiedział płaczący ojciec dusząc mnie uściskiem - Jak dobrze że już po wszystkim

- yyy... tato!  Nie żebym narzekała czy coś ale chyba zaraz zaś usnę z uduszenia

- O! Przepraszam. Dobrze się czujesz?  - spytał

- Jest ok ale boli mnie jeszcze trochę głowa. Gdzie mama? 

- Jest jeszcze w Polsce. Lekarz powiedział, że tu leżysz więc od razu przyleciałem.

- Panie Lajon. Musimy jeszcze porozmawiać o badaniach itd. - odezwał sie lekarz

- My zostaniemy - stwierdził Lou i gdy tata i lekarz wyszli rzucił się na mnie - Jak dobrze że jesteś!

- Tak, Otóż jestem. Harry kotku co ci jest? - spytałam, a ten tylko zrobił wielkie oczy i dalej chodził jak poparzony.

- Harry jest w wielkim szoku. Minie trochę czasu zanim odzyska głos - pocieszył mnie Zayn

- Oookej  - wydukałam zdziwiona

- Jak się czujesz skarbie? - spytał Niall

- Już jest wporządku. Przepraszam was kociaki ale czy mogłabym zostać sama z Harrym ? 

- Pewnie, ale macie 10 min - Lou puścił mi oczko i sprzedał wielkiego buziaka w policzek

Zostaliśmy sami. Harry był wyraźnie zdenerwowany

- Możesz usiąść przy mnie choć na chwilę?  - spytałam

Wysłuchał i usiadł ujmując moją dłoń

- Przepraszam cię! Nawet nie wiesz jak bardzo się bałem - powiedział krucho

- Spokojnie kochanie. Żyję jak widać - zaśmiałam się

- I całe szczęście - odparł

- Harry co się stało  ?

- Nic nie pamiętasz?

- Pamiętam tylko ze spotkałam w parku Michaela, Brada i Maddie. Czy wiesz, że Michael i ta suka są razem ? 

- Nie, ale już teraz wiem. Opowiem ci wszystko w domu dobrze moja słodka? - pocałował mnie czule

- Mam nadzieję. Tata jest bardzo zły ? 

-No nie jest zadowolony ale nie jest też wściekły.

- Czyli mamy jakieś sznase ...

- Mamy - uśmiechnął się

Po 10 min. do sali weszli chłopaki, tata i lekarz.

- Możesz już wracać do domu ale jutro widzimy się na badaniach - oznajmił dr. Luke

- Nie ma sprawy - odpowiedziałam

Chłopcy pomogli mi spakowac wszystkie rzeczy z pokoju a tata obejmując mnie ramieniem zaprowadził do samochodu.

- Dziękuję tatusiu że jesteś - pocałowałam go w policzek

- Jestem i zawsze będę.! 

Dojechaliśmy do mojego domu.

Zaprosiłam chłopaków do mojego pokoju, bo chciałam wiedzieć co tak naprawdę się stało i dlaczego wylądowałam w szpitalu...

37 !!!!!! Jesteśmy coraz bliżej końca !! Zapraszam wszystke czytelnieczki aby odpowiedziały na jedno niezwykle proste pytanie w mojej ankiecie <3